نگاهش کنید. در این سن همچنان بچه میزاید.
به تعبیر لورکا زیباست اندوهی که در ژرفای شادخویی
اوست. انگار مام میهن است که میکوشد نشان دهد هنوز
از پا در نیامده . . . و انگار ماننده است به
طبیعت این سرزمین که آخرین رمقش را هم کشیده اند و باز حریصانه از آن بهره جویی میکنند.

آفرین به صبا آقازاده به خاطر عکس زیبایش . .
و دعا کنیم که کودک شکیبایی و زایایی مادرش را به ارث
 ببرد نه دردمندی اش را . 
 او فرزند چندم است؟ بعدها آیا در میرسد روزی که جایی همینگونه دوباره در چشمهای او خیره شویم؟ دوست ندارم به سرنوشت محتوم کودکانی فکر کنم که اشباع فرصتهای کار در مناطق روستایی و عشایری وادارشان میکند بدون هیچ چیزی برای از دست دادن روانه حاشیه شهرها شوند . . نه، این کودک شاید سرنوشت بهتری داشته باشد . . .