نفرین خدا در بیابان های ایران

"دق" یکی از عوارض عجیب بعضی از بیابانهای بزرگ جهان، از جمله بیابانهای ایران است. قبایل طوارق، ساکنان صحرای آفریقا به دقها نفرین خدا میگویند چون نه فقط زمینی بی حاصل است بلکه عبور از آن دشوار بوده و حتی باعث پیچ خوردن پای شتر میشود. تشکیل یک دق هزاران سال طول میکشد: فرسایش به تدریج زمین را کاملا برهنه میکند. بعد بادهای غالب در این زمین برهنه و تفتیده قلوه سنگ های صیقلی را با نظم خاصی کنار هم میچینند. آنچنانکه برخی بومیان بیابانگرد واقعا تصور میکنند دق نه یک پدیده طبیعی و بلکه حاصل نشانه گذاری افرادی خاص، مثلا مردمانی از اجرام سماوی در کره زمین است. اتفاقا همین شکل عجیب دقها باعث شده امروزه از جمله دیدنیترین عوارض بیابان به شمار امده و به زمینه ای برای توسعه بیابانگردی تبدیل شوند. دقها در ایران بیشتر در کویر لوت و جنوب شرق دشت کویر قرار دارند. تصویر نمونه ای از یک دق را نشان میدهد. واقعا باید به قبایل بیابانگرد حق داد که فکر میکنند این سنگهای گرد بزرگ را کسی تراشیده و اینجا کنار هم چیده است!

هر چه فریاد دارید بر سر شهریار بکشید!

دوستان گله دارند و پرس و جو میکنند که پس چه شد این خبرگزاری محیط زیست؟ ماجرا این است که هنوز مشکل فنی سایت حل نشده و با وجود همه آماده سازیهای تحریری و اداری به دلیل نقصی که در نحوه انتشار دینامیک مطالب به وجود آمده فعلا ترجیح داده ایم آغاز به کار خبرگزاری را عقب بیندازیم. گره کار هم در دست شهریار عیوض زاده است. قول داده که زودتر مشکل را حل کند. پس منتظر باشید تا حداکثر یک هفته دیگر که در ید با کفایت شهریار مشکل به طور کامل حل شده و خبرگزاری مستقل محیط زیست ایران در قالبی روزآمد، حرفه ای و آبرومند عرض اندام کند. البته احتمالا افتتاح رسمی سایت موکول خواهد شد به پانزدهم خرداد روز جهانی محیط زیست. اگر چه امیدواریم سایت عملا از سی ام اردیبهشت آغاز به کار کرده باشد.

دخترک مقصر نیست

تابستان در پيش‌رو براي زيستبوم‌هاي ايران و زيستمندان آنها، براي زارعان، براي شهرنشينان، براي صاحبان صنايع و براي متوليان تأمين آب و سلامت مردم ايامي پرمخاطره خواهد بود. كسي از فهرست پيش‌گفته بيرون نيست. (مي‌توانيم ديگر بار مرور كنيم) پس بي‌تعارف بپذيريم كه تا يكي دو ماه ديگر رودررو خواهيم شد؛ احتمالا با يكي از خشك‌ترين و بدترين تابستان‌هايي كه در سال‌هاي اخير از سر گذرانده‌ايم!

ادامه نوشته

سال بد برای زارعان و . . زیستبوم های ایران

مي‌گويد وقتي آدم بفهمد كه به هرچيزي – هرچقدر بد و زيانبار – مي‌تواند عادت كند، به اين ضرورت پي مي‌برد كه بايد همه‌چيزهاي عادي زندگي‌اش را وارسي كند.

وقتي مي‌گوييم آشوب‌ها و نابساماني‌هاي اقليمي، زيستبوم‌هاي طبيعي ايران را با خطر روبه‌رو كرده است و كسي گوش‌اش بدهكار نيست، ناچاريم شماري از ما به ازاهاي موضوع را در حوزه منافع مستقيم اقتصادي برشماريم؛ شايد كه در اين ميانه يكي كارگر شود. گزارش‌ها از اين حكايت دارند كه امسال براي كشاورزان ايراني يكي از بدترين سال‌هاي دهه گذشته بوده است. در نيمه‌جنوبي كشور ميزان بارش كمتر از نصف متوسط معمول بوده است و نه‌تنها همه ديمزارها سوخته‌اند بلكه انتظار مي‌رود كشت‌هاي آبي نيز با افت فاحش ميزان محصول روبه‌رو باشند. در نيمه شمالي كشور اما آنچه كشتزارها را تلف كرده، سرمازدگي بوده است. يخبندان زمستان گذشته كه در مناطقي از شمال و غرب كشور در 40 سال گذشته بي‌سابقه بوده، بخش عمده محصولات زراعي را از بين برده است... و هم بدين‌رو انتظار مي‌رود در مناطق روستايي كشور، كه بقا و سكونت عمدتاً از سر ناچاري است و ماندگاري اقتصادمحلي به مويي بند است، امسال گروه بسيار افزون‌تري از هم‌ميهنان ما مجاب شوند. براي بستن كوله‌بار و مهاجرت به شهر. جز همه ديگر زيان‌هاي اين مهاجرت همچنان ناگزير و همچنان شتابناك بايسته است كه دولتمداران کشور به خسران عظيم ناشي از كاهش روزافزون توليد موادغذايي و وابستگي دم‌افزون اقتصاد ايران به منابع تجديدناپذير نفتي توجه داشته باشند.

براساس اعلام فائو بشر هم‌اكنون با بزرگ‌ترين قحطي تاريخ روبه‌روست (يك پنجم جمعيت جهان در حال حاضر با خطر مرگ ناشي از گرسنگي روبه‌رو هستند؛ يعني جمعيتي افزون بر 2 ميليارد نفر). از سوي ديگر آن تحول تكنولوژيك كه در همه ابعاد فعاليت‌هاي انساني رخ داده، در حوزه كشاورزي مشاهده نشده است، به همين‌خاطر عملاً در سال‌هاي آغازين قرن بيست‌ويكم و از سال 2000 به اين سو، ميزان توليد غلات در جهان كمتر از بيشينه توليد آن در واپسين سال‌هاي دهه هشتاد قرن بيستم بوده است. از اين‌رو انتظار مي‌رود غذا روز به روز گران‌تر شده و قدرت‌هاي مسلط جهان به‌تدريج نه سازندگان مصنوعات و برخورداران از فناوري‌هاي پيچيده بلكه توليدكنندگان موادغذايي و به‌طور ساده‌تر كشاورزان و دامداران باشند... و در چنين فضايي خوب است مرور كنيم چشم‌انداز اقتصاد كشاورزي در ايران را و نيز روند قهقرايي حيات روستايي و عشايري و اين را كه در زيستبوم‌هاي از نظر طبيعي بسيار شكننده ايران، تداوم نابساماني‌هاي اقليمي از نوع آنچه امسال شاهد آن بوده‌ايم، ممكن است موجب شود جز آنچه در شهرها و پيرامون چاه‌هاي نفت هست، در ايران نه از تاك نشان بماند و نه از تاك‌نشان.

هجوم زیست محیطی همسایگان بد

 

مشكلات زيست‌محيطي ما با همسايگان‌مان در روزهاي گذشته ابعاد گسترده‌تري پيدا كرده است؛ مشكلاتي كه در وهله اول به‌نظر مي‌رسد ابزار كافي براي مهار يا دست‌كم مقابله‌به‌مثل آنها را نداريم. مشكل بزرگ‌تر (و تا حدودي تازه‌تر) بارش دائم غبار با منشأ بيابان‌هاي عربستان و عراق در جنوب و غرب ايران است.

اين مشكل كه زندگي را براي نزديك به 5 ميليون نفر از هم‌ميهنان ما در استان‌هاي خوزستان، ايلام، بوشهر و كرمانشاه دشوار و بعضا طاقت‌فرسا كرده، عمدتا ناشي از تخريب گسترده پوشش گياهي در كشورهاي عربستان، عراق و كويت است.

ادامه نوشته